Sadık Güvenç

ALÇAĞIN TEKİ    Sadık Güvenç Kaç gündür zangır   zangır   titriyor kızcağız. Bir yandan da ateşler içinde yanıyor. Kara gözlerinin feri sönük. Arada bir göz kapaklarını aralıyor, nerede olduğunu anımsamaya çalışıyor. Çadır mı burası? Yağmur dinmiş mi? Babası nerede? Annesi? Kendiliğinden kapanıyor gözleri.    Acilin kapısının önünde bekleyen baba, sorgu dolu gözlerle her çıkan görevliden medet umuyor. Nasıl sormalı? Ne demeli? Ne söylerlerse söylesinler anlayamayacak zaten. Yüz hatlarından, gözlerinden anlayacak kızının sağlık durumunu. Kimseye bir şey söyleyemese   de  kafasının   içi o kadar dolu ki acilin kapısında bekleyen adamın. İçeride can çekiştiren kızıyla   konuşuyor .   “İyileşeceksin kızım, iyileşeceksin yavrum… Anneni, kardeşlerini yollarda kaptırdık kara topraklara, bir tek sen kaldın bana eski günlerimizden kala kala. Gitme sakın, gitme ne olur! Koyma babanı buralarda bir başına…   İyileş, ayağa kalk...