Sadık Güvenç

LİSELİLER                                                 Sadık Güvenç On dört yaşından on sekiz yaşına kadar olan genç kızlar ve delikanlılardır liseliler. Yaşamlarının baharındadırlar. Kıpır kıpırdırlar. Yerlerinde duramazlar. Evde ana,baba, hala, teyze, amca, ağabey, komşu, akrabalar tarafından biçimlendirilmek istenen bu gençler; sokakta kendi grupları, siyasal gruplar, sosyal gruplar tarafından biçimlendirilmeye çalışılır. Okulda öğretmenleri, arkadaşları, idareleri tarafından biçimlendirilmek istenirler. Kimse kendilerine bırakm az kendilerini.   Herkes kendine benzetmeye çalışır bu gençleri.   “Benim gibi giyineceksin, benim gibi yürüyeceksin, benim gibi konuşacaksın, benim gibi susacaksın. Benim inandıklarıma inanacak...

MUSULLU HASAN Akşam saat ona geliyor. Otobüs durağındayım. Dolmuşlar dakikada bir geçiyor ama belediye otobüsü yirmi dakikadır gelmedi. Durakta iki kişi daha var. İkisi de buraların yabancısı. Biri Almanya’da yaşıyormuş ailesiyle birlikte. Gezmek için gelmiş. Kazan’a gidecekmiş buradan. Özel halk otobüsü onun işine yarar. Binip gidiyor bir sürü teşekkür ederek. Öbür gençle bekliyoruz. “Otobüs ne zaman gelir?” Ben de bilmiyorum ki ne zaman gelir? Her zaman bu duraktan otobüse binen biri değilim. Bekliyoruz işte. Otobüs durağının yanındaki monitörde on beş dakika sonra bilmem kaç numaralı otobüsün bu durağa ulaşacağı yazıyor. Umarım doğrudur. “Siz de mi yabancısınız?” Yok yabancı değilim de bu çevrede oturmuyorum. Buralara sık gelmiyorum. Aslında otuz yıldır bu şehirde yaşıyorum. “Ankara’yı hiç sevmedim!” diyor genç. Günlük tıraşını olmuş, eli yüzü düzgün, pırıl pırıl simsiyah gözleri hüzünlü. “Ne zamandır buradasın? Öğrenci misin?” Öğrenci değilmiş. İki yıla yakın o...